Ταξικός διαχωρισμός

Posted on 12 Ιουνίου, 2013 από

0


1Διαβάζοντας τα σχόλια σχετικά με το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι εμφανές ότι ορισμένοι χάρηκαν με την εξέλιξη , δεν εννοώ ότι την θεωρούν πολιτικά η οικονομικά ορθή και επιβεβλημένη , εννοώ ότι χάρηκαν πραγματικά. Η είδηση τους έφτιαξε την μέρα!
Νιώθω την ανάγκη να τους δικαιολογήσω στα μάτια των υπολοίπων που σωστά νιώθουν πως η απόλυση κάποιου δεν μπορεί να θεωρηθεί χαρούμενο νέο.

Η Ελληνική κοινωνία βίωνε εδώ και χρόνια την ανισότητα μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Οι δημόσιοι ήταν μόνιμοι , έπαιρναν υψηλότερους μισθούς , δούλευαν λιγότερες ώρες την ημέρα , έπαιρναν περισσότερες άδειες , έπαιρναν δεκάδες εξωτικών και ανήκουστων για τον ιδιωτικό τομέα επιδομάτων , έβγαιναν στην σύνταξη νωρίτερα , έπαιρναν μεγαλύτερη σύνταξη χωρίς να πληρώνουν υψηλότερες εισφορές και είχαν και εφάπαξ.
Δεν μιλάμε για μια απλή ανισορροπία εισοδημάτων δηλαδή , μιλάμε για άλλο επίπεδο τόσο όσο αφορά τις αποδοχές αλλά και την ποιότητα ζωής γενικότερα. Μιλάμε για μια χώρα που είχε χωρίσει τους πολίτες τις σε παιδιά και αποπαίδια.

Αυτό από μόνο του όμως δεν φτάνει για να διχάσει μια κοινωνία , οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν από όλες τις τάξεις , από όλα τα κόμματα (με εκπληκτικά μεγάλη εκπροσώπηση ακόμα και κομμάτων που δεν κυβέρνησαν ποτέ , όπως ΚΚΕ , ΣΥΡΙΖΑ αλλά ακόμα και εξωκοινοβουλευτική αριστερά) , άρα λογικά ήταν οι πατεράδες , οι αδελφές ή τα παιδιά των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα κάνοντας τον διχασμό αδύνατο. Έλα όμως που δεν έγινε έτσι!

Αυτό που έγινε στην πράξη είναι ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι , οικογένειες , κοινωνικές και πολιτικές ομάδες απέκτησαν μια ειδίκευση στο να μπαίνουν στο δημόσιο ενώ κάποιοι άλλοι δεν είχαν καθόλου αυτό το προσόν!
Έβλεπες γύρω σου οικογένειες που ήταν όλοι στο δημόσιο , όλοι! Κουτσοί , στραβοί , έξυπνοι , χαζοί …ΟΛΟΙ! Έβλεπες χωρία ολόκληρα να μπαίνουν στο δημόσιο ή ολόκληρες ομάδες ανθρώπων με συγκεκριμένη καταγωγή. Έβλεπες συγκεκριμένο κόμμα του 3% να μονοπωλεί τους εργαζομένους στην ανώτατη εκπαίδευση ή ακόμα και γκρουπούσκουλα της αριστεράς με 500 μέλη από τα οποία τα 490 ήταν στο δημόσιο!
Το ταλέντο τους στο να μπαίνουν στο δημόσιο αρχικά χαρακτηρίστηκε ως “μέσον” αλλά αυτό ήταν αφελής ανάγνωση , το ταλέντο τους ήταν πολύ πιο σύνθετο από ένα απλό μέσον.
Οικογένειες και κοινωνικές ομάδες αφιέρωναν χρόνια από την ζωή τους σε αυτή την προσπάθεια , κανόνιζαν την εκπαίδευση τους , τις παρέες τους , την πολιτική τους ένταξη πολλές φορές ακόμα και τον γάμο τους με γνώμονα την πρόσληψη στο δημόσιο! Μερικές φορές αρνούμενοι να εργασθούν πουθενά αλλού περιμένοντας τον διορισμό , λες και η εργασία στον ιδιωτικό τομέα θα τους μόλυνε με μια περίεργη μολυσματική ασθένεια που μείωνε τις πιθανότητες του να προσληφθούν!
Οι υπόλοιποι βλέποντας ότι στερούνται πλήρως του ταλέντου αυτού , καταλαβαίνοντας ότι ποτέ δεν θα κατάφερναν να αναπτύξουν τις περίπλοκες , χρονοβόρες δημόσιες σχέσεις που απαιτούντο , ότι δεν ήξεραν τίποτα από προκηρύξεις διαγωνισμών , παραθυράκια , μόρια και αφισοκολλήσεις παραιτούνταν από την προσπάθεια να μπουν στο δημόσιο παρά την εμφανή προνομιακή μεταχείριση των δημοσίων υπαλλήλων.
Αυτό δημιούργησε απόσταση μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων , έγιναν δυο διαφορετικές τάξεις με διαφορετικό τρόπο σκέψης και διαφορετικά συμφέροντα.
Επειδή έχουμε την δημιουργία ενός σαφούς ταξικού διαχωρισμού είναι απόλυτα φυσικό η τάξη που θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο να νιώθει ως υποζύγιο , ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και να βλέπει τους δημοσίους υπαλλήλους όχι ως κάποιους άλλους εργαζομένους , αλλά ως δυνάστες τους.

του Θείου

Advertisements
Posted in: Απόψεις