Το δημόσιο πανεπιστήμιο νοσεί

Posted on 28 Μαρτίου, 2012 από

0


Η μοίρα του Δημόσιου Πανεπιστήμιου, ως βαθμίδας της Δημόσιας εκπαίδευσης, είναι παντού στον κόσμο αλληλένδετη με την μοίρα του όλου Δημοσίου. Τουλάχιστον για ότι αφορά τα οικονομικά, αλλά και την όλη λειτουργία μέσα στην κοινωνία, τις κρατούσες νοοτροπίες, αξίες κτλ.
Αυτό που τους προσδίδει σχετική αυτονομία και μερικό αυτοπροσδιορισμό, είναι οι ακαδημαικές ελευθερίες και το αυτοδιοίκητο. Αλλά και αυτά, όπως βλέπουμε, μπορούν να παραμορφωθούν, όταν το ευρύτερο όλον είναι παραμορφωμένο.
Όταν ένα Δημόσιο αντιμετωπίζει τέτοια οικονομική αποτυχία, επόμενο είναι και το Πανεπιστήμιο γενικώς να υποφέρει. Αλλά:

1. Αυτοί που παρά τις προειδοποιήσεις υιοθέτησαν ως γενική αντιμετώπιση το PSI και το “κούρεμα” (το οποίο δεν είχε γενική αποδοχή, βλέπε π.χ. ΕΚΤ ), οφείλουν να βρούν και γενική λύση: Ανακεφαλαιοποίηση δεν χρειάζονται μόνον οι Τράπεζες.

2. Το Δημόσιο Πανεπιστήμο και το ακαδημαικό προσωπικό πρέπει να μάθουν να λειτουργούν με επάρκεια ακόμη και σε συνθήκες στενότητας πόρων. Δεν γίνεται να είναι όλα large εσαεί. Υπάρχουν και οι εποχές ισχνών αγελάδων. Υπάρχει επίσης (ως αναγκαίο φάντασμα στις Δημοκρατίες) η ισοτητα των ευκαιριών: Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα έχουν να πληρωθούν μήνες, αλλά προσφέρουν την εργασία τους. Σκληρό, άδικο, κακό, κάκιστο η “ισοπέδωση προς τα κάτω”. Αλλά ακόμη σκληρότερη η άνιση μεταχείριση.

3. Τα λοιπά (η όντως κατάντια που έφεραν οι “αριστερές” φοιτητικές μειοψηφίες και “δεξιές” πλειοψηφίες, η “κριτική υποστήριξη του χάους” από μερίδα διδασκόντων, η παραίτηση από τα γνήσια ακαδημαικά κριτήρια αξιολόγησης – π.χ. δημοσιεύσεις), είναι ζητήματα νοοτροπιών και περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Δυστυχώς χρειάζονται αρκετό χρόνο για ν’ αλλάξουν. Δεν αρκεί η ψήφιση και εφαρμογή ενός νόμου: Για να είμαστε ρεαλιστές, η ακαδημαική επάρκεια, εκτός από ευνομία και οικονομικούς πόρους απαιτεί καρδιά και πνεύμα. Προπάντων αυτά.

του Θείου

Advertisements
Posted in: Απόψεις