Αναμένοντας την «Τελική Λύση»

Posted on 29 Οκτώβριος, 2011 από

0


«Θα το παλέψω. Δεν θα φύγω από εδώ αν δεν υπάρχει συνολική λύση. Με μερική λύση δεν φεύγω».

Τα λόγια αυτά είπε ο απερχόμενος πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου πριν μπει στις εργασίες της Συνόδου Κορυφής, δίνοντας το στίγμα της αποφασιστικότητάς του να φτάσει μέχρι τέλους για την εξεύρεση συνολικής λύσης στην αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους λένε αυτοί, στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ανερχόμενης Γερμανικής Αυτοκρατορίας λέω εγώ.

Διότι, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι υπάρχει σχέδιο. Οι Γερμανοί πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού τους είχαν ένα σχέδιο. Θα πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε τουλάχιστον αυτό. Και μέχρι στιγμής το σχέδιο πραγματοποιείται βήμα-βήμα, όσο κι αν προσπαθούν τα μέσα να το παρουσιάσουν σαν μία κρίση χρέους που απειλεί το μέλλον της ΕΕ πλέον, ότι κι αν αυτό συνεπάγεται. Στην πολιτική τίποτε δεν είναι δεδομένο πόσο μάλλον και στην οικονομία, και από ότι φαίνεται η ιδέα της ενωμένης ΕΕ έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό να ξεθωριάζει. Η Γερμανία είναι έτοιμη να αναλάβει το ρόλο της για μία ακόμη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, έχοντας ορθοποδήσει από την τελευταία μεγάλη σφαλιάρα που έφαγε με τη λήξη του Β΄ ΠΠ. Το έχει στο αίμα του αυτός ο λαός, κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε κατ’ ευχήν, να στρώνεται στη δουλειά και να επιστρέφει στην «κορυφή του κόσμου». Αυτή τη φορά μέσω των ουρανοξυστών του επιχειρηματικού κέντρου της Φρανκφούρτης. Οι νότιες χώρες έχουν ήδη υποκλιθεί στην παντοδυναμία τους (αν εξαιρέσουμε κάποιες ιταλικές αντιδράσεις) και εσχάτως ο εκλεπτυσμένος γείτονας πιάστηκε στον ύπνο, καθώς δεν υπάρχει πλέον κάτι αντίστοιχο της γραμμής Maginot. Οι Βρετανοί από τη δική τους πλευρά, ίσως και επειδή έχουν εσωτερική πληροφόρηση, πιέζουν τον πρωθυπουργό τους να αποχωρήσουν όσο το δυνατόν συντομότερα από κάθε σκέλος των μηχανισμών της ΕΕ, επιδεικνύνοντας τον προστατευτισμό που τους διακατέχει όντας και γεωγραφικώς απομονωμένοι από το χάος που επικρατεί νοτίως των στενών της Μάγχης. Ποτέ εξάλλου δεν είδαν με καλό μάτι αυτό το πείραμα με την ονομασία ΕΕ.

Το επιχειρηματικό κέντρο της Φρανκφούρτης

Ας έρθουμε λοιπόν στα δικά μας. Θα έχετε ακούσει κατά καιρούς για τις περίφημες επιχειρηματικές ζώνες που πρότειναν οι ηγέτες μας και αποδέχτηκαν τα εκτελεστικά τους όργανα εν Ελλάδι. Εξάλλου, ανάπτυξη είναι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα λένε οι ειδικοί. Ανάπτυξη με επενδύσεις. Θα γεμίσουν οι εφημερίδες τα δελτία ειδήσεων και το διαδίκτυο με πηχαίους τίτλους, νούμερα με πολλά μηδενικά για να πεισθούν οι ιθαγενείς ότι επιτέλους ήρθε η μέρα που όλοι περίμεναν, ότι τα χρόνιας της φτώχειας, της ανέχειας και της μιζέριας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι τοποθεσίες όπου σχεδιάζονται να υλοποιηθούν αυτές οι επιχειρηματικές ζώνες έχουν ακουστεί κατά καιρούς σε διάφορα μέσα. Αυτές οι ζώνες είναι η «Τελική Λύση». Μετατροπή της Ελληνικής επικράτειας σε γκέτο, ή αν προτιμάτε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η προσέλευση δε σε αυτές θα είναι εθελοντική, μιας και για όσους προτιμήσουν να μείνουν σε αυτόν τον τόπο εως τότε, ίσως είναι η μοναδική «ευκαιρία» για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Δεν χρειάζεται να μιλήσω για μισθούς, ασφάλιση, ασφάλεια, διότι πιστεύω ότι και οι τελευταίοι δύσπιστοι έχουν πλέον δει την «Αλήθεια» στα νομοσχέδια που περνάνε από τη Βουλή των Ελλήνων (διατηρεί ακόμα αυτό τον τίτλο), σε χρόνους παραγωγής καλοσυντηρημένου εκτυπωτικού μηχανήματος με προδιαγραφές DIN.

Επιχειρηματική ζώνη Auschwitz

Περίφραξη επιχειρηματικής ζώνης

Όσο λοιπόν περιμένουμε να λυθούν τα προβλήματά μας από την καταρρέουσα γραφειοκρατία των Βρυξελλών (τα γνωστά λαχανακιά), πιστεύοντας στον ένα και μοναδικό Ευρώ-Θεό, τόσο πλησιάζουμε στο μέλλον (βλέπε εικόνες).

Advertisements
Posted in: Απόψεις